#बाबा_आणि_त्यांची_माणसं
#भाग६
बाबांकडे 'रामचंद्र' नावाचा सुतार होता. हा असाच अचानक scalene ने शी जोडला गेलेला कुशल कामगार! (Skilled worker)
दारूचं आणि तंबाखू चं व्यसन! आणि तीन-चार महिने होतात की नाही ...त्याला गावी जायची सय यायची!! 😄 बाकी ची माणसं चिडवत ..."'काय रे रामचंद्र , खूप दिवसात बायकोची आठवण नाय काहाडलीस ?" 😆 की हा गोरामोरा होई 😄😄
खूप थापा मारायचा , दांड्या मारायचा , सारखे अंगावर पैसे घ्यायचा!अंगावर पैसे घेणे म्हणजे गरज लागली की पैसे घ्यायचे आणि कामाचा पगार ठरला असेल त्यातून हळूहळू फेडायचे. बाबांना खूप त्रास व्हायचा. पण रामचंद्र नक्कीच as carpenter ...तरबेज असणार. त्याचे हजार नखरे सहन केले पण बाबांनी त्याला तोडला नाही.
गिरगावात चाळीत आधीच जागा लहान...सामान ठेवायला , साठवणीला कपाटे घेऊन ठेवणार कुठं ती? आमच्या 'C' block च्या खोल्यांमधे तर पोटमाळा करता येणंही शक्य नव्हतं. पण रामचंद्र ने खूबीने एक लांब लाकडी युनिट बनवलं. ते दोन्ही बाजूंनी उघडून त्या सामान ठेवता यायचं! स्वयंपाकघर आणि बाहेरची खोली ...यातल्या भिंतीवर ते बसवलं. ते लाकडी युनिट नंतर आम्ही बोरीवलीच्या घरातही वापरतोय!! फक्त आता त्या युनिट ला चक्क खाली चाकं लाऊन , वरुन सन्मायका लाऊन त्याची गाडी केली आहे 😄.
या युनिट चं काम ...लाकूड कापणे , रंधा मारणे , रामचंद्र उकिडवा बसलेला , एका कानावर पेन्सिल दुसऱ्या कानावर पेन अडवलेलं , पट्ट्या , मोठ-मोठे लाकडी सेट स्क्वेअर ✏️📐📏🔧🛠️🔨 😄 सगळं अगदी आत्ताही माझ्या डोळ्यासमोर जसं च तसं दिसतंय.
त्याने मला खेळातली लाकडी खूर्ची बनवून दिलेली कौतुकाने. त्या लाकडी खुर्ची चा वापर विविध गोष्टी ठोकणे , अक्रोड फोडणे , 'टेकू' किंवा balancing देणे अशाही कामी झाला 😆
मी तिथेच बसून त्याचं काम पहात राही. त्याला हवी असलेली वस्तू लांब असेल तर तत्परतेने त्याच्या हातात द्यायची , त्या प्रश्न विचारायचे! तो फक्त ऊं ऊं ..हूं हूं करायचा!! कारण तोंडात तंबाखू असायची. लाकडावर रंधा मारला की सुप् साप् आवाज येतो , पातळ सालं निघतात ...यात मी तासंतास रमायचे! 😄😄 आणखी त्याचं बघून बघून मी फर्मास नक्कल करायला शिकले!!? डाव्या तळव्यावरची तंबाखू उजव्या हाताच्या बोटाने मळायची , छान टाळी वाजवायची आणि गोळी तोंडात सरकवायची 🤦🤣🤣🤣
पण भुसा घशात जाऊन मला त्रास झाला.मला टाॅन्सिल्स् सुजण्याची सवय! मग माझी रवानगी मुगभाटात मामाकडे झाली काही दिवस ..हे काम संपेतोवर.
बाबांकडे काम नसलं की तो चित्रपटांच्या सेटस् वर काम करायचा. तिथं त्याचे नखरे फार कोणी सहन करत नसावं बहुतेक!!एकदा दारू पिण्यामुळे त्याला हाकललाही होता स्टुडिओ मधून. त्याला पैसे हवे असले की बाबांकडे यायचा...बाबा माणसांना तीन महिन्यांचा पास ...व्हिटी ते ठाणे , चर्चगेट ते विरार वगैरे काढून द्यायचे ..स्वस्त पडायचं !! हा पास काढायला पैसे घ्यायचा आणि गायब व्हायचा! 🤦
बाबा चिडून शिव्या द्यायचे , माणसं हसायची , आई बाबांना म्हणायची ...तो दर वेळेस शेंडी लावतो नि तुम्ही लावून घेता!!😏मी बाबांना नंतर हसून विचारलं तेव्हा म्हणाले ...कोणाचं काय दु:ख असेल कसं कळणार? मी कधी विचारलं नाही की गावी का जातोस बा सारखा? मला माहित होतं तो पळणार तरी पैसे द्यायचो ...कारण शेट उल्लू बनतो या भरवशावर तरी तो परत येईल हे मला माहीत होतं.😊 तेव्हा हल्लीसारखे उठसूट मोबाईल नव्हते. संपर्क स्वत:हून केला तरच व्हायचा. जाऊदे ...त्या चार पैशांनी मी काय अशी माडी बांधणार होतो की वाडी विकत घेणार होतो!!
#PradnyaSubodhAhire
#भाग६
बाबांकडे 'रामचंद्र' नावाचा सुतार होता. हा असाच अचानक scalene ने शी जोडला गेलेला कुशल कामगार! (Skilled worker)
दारूचं आणि तंबाखू चं व्यसन! आणि तीन-चार महिने होतात की नाही ...त्याला गावी जायची सय यायची!! 😄 बाकी ची माणसं चिडवत ..."'काय रे रामचंद्र , खूप दिवसात बायकोची आठवण नाय काहाडलीस ?" 😆 की हा गोरामोरा होई 😄😄
खूप थापा मारायचा , दांड्या मारायचा , सारखे अंगावर पैसे घ्यायचा!अंगावर पैसे घेणे म्हणजे गरज लागली की पैसे घ्यायचे आणि कामाचा पगार ठरला असेल त्यातून हळूहळू फेडायचे. बाबांना खूप त्रास व्हायचा. पण रामचंद्र नक्कीच as carpenter ...तरबेज असणार. त्याचे हजार नखरे सहन केले पण बाबांनी त्याला तोडला नाही.
गिरगावात चाळीत आधीच जागा लहान...सामान ठेवायला , साठवणीला कपाटे घेऊन ठेवणार कुठं ती? आमच्या 'C' block च्या खोल्यांमधे तर पोटमाळा करता येणंही शक्य नव्हतं. पण रामचंद्र ने खूबीने एक लांब लाकडी युनिट बनवलं. ते दोन्ही बाजूंनी उघडून त्या सामान ठेवता यायचं! स्वयंपाकघर आणि बाहेरची खोली ...यातल्या भिंतीवर ते बसवलं. ते लाकडी युनिट नंतर आम्ही बोरीवलीच्या घरातही वापरतोय!! फक्त आता त्या युनिट ला चक्क खाली चाकं लाऊन , वरुन सन्मायका लाऊन त्याची गाडी केली आहे 😄.
या युनिट चं काम ...लाकूड कापणे , रंधा मारणे , रामचंद्र उकिडवा बसलेला , एका कानावर पेन्सिल दुसऱ्या कानावर पेन अडवलेलं , पट्ट्या , मोठ-मोठे लाकडी सेट स्क्वेअर ✏️📐📏🔧🛠️🔨 😄 सगळं अगदी आत्ताही माझ्या डोळ्यासमोर जसं च तसं दिसतंय.
त्याने मला खेळातली लाकडी खूर्ची बनवून दिलेली कौतुकाने. त्या लाकडी खुर्ची चा वापर विविध गोष्टी ठोकणे , अक्रोड फोडणे , 'टेकू' किंवा balancing देणे अशाही कामी झाला 😆
मी तिथेच बसून त्याचं काम पहात राही. त्याला हवी असलेली वस्तू लांब असेल तर तत्परतेने त्याच्या हातात द्यायची , त्या प्रश्न विचारायचे! तो फक्त ऊं ऊं ..हूं हूं करायचा!! कारण तोंडात तंबाखू असायची. लाकडावर रंधा मारला की सुप् साप् आवाज येतो , पातळ सालं निघतात ...यात मी तासंतास रमायचे! 😄😄 आणखी त्याचं बघून बघून मी फर्मास नक्कल करायला शिकले!!? डाव्या तळव्यावरची तंबाखू उजव्या हाताच्या बोटाने मळायची , छान टाळी वाजवायची आणि गोळी तोंडात सरकवायची 🤦🤣🤣🤣
पण भुसा घशात जाऊन मला त्रास झाला.मला टाॅन्सिल्स् सुजण्याची सवय! मग माझी रवानगी मुगभाटात मामाकडे झाली काही दिवस ..हे काम संपेतोवर.
बाबांकडे काम नसलं की तो चित्रपटांच्या सेटस् वर काम करायचा. तिथं त्याचे नखरे फार कोणी सहन करत नसावं बहुतेक!!एकदा दारू पिण्यामुळे त्याला हाकललाही होता स्टुडिओ मधून. त्याला पैसे हवे असले की बाबांकडे यायचा...बाबा माणसांना तीन महिन्यांचा पास ...व्हिटी ते ठाणे , चर्चगेट ते विरार वगैरे काढून द्यायचे ..स्वस्त पडायचं !! हा पास काढायला पैसे घ्यायचा आणि गायब व्हायचा! 🤦
बाबा चिडून शिव्या द्यायचे , माणसं हसायची , आई बाबांना म्हणायची ...तो दर वेळेस शेंडी लावतो नि तुम्ही लावून घेता!!😏मी बाबांना नंतर हसून विचारलं तेव्हा म्हणाले ...कोणाचं काय दु:ख असेल कसं कळणार? मी कधी विचारलं नाही की गावी का जातोस बा सारखा? मला माहित होतं तो पळणार तरी पैसे द्यायचो ...कारण शेट उल्लू बनतो या भरवशावर तरी तो परत येईल हे मला माहीत होतं.😊 तेव्हा हल्लीसारखे उठसूट मोबाईल नव्हते. संपर्क स्वत:हून केला तरच व्हायचा. जाऊदे ...त्या चार पैशांनी मी काय अशी माडी बांधणार होतो की वाडी विकत घेणार होतो!!
#PradnyaSubodhAhire
No comments:
Post a Comment